Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en t moat fensels ek goed yn elkoar sitte, hwent as sa'n kabel ris briek, den seoe men al in oare plof meitsje as by in hinne-ljedderke del.

Nou, mar wy kamen den goed en wol boppe en dat lia mei fen de moaiste uren west, dy't wy dêr op 'e „Sonnenberg" troclibrocht ha. Moai sinneskyn waer, gjin wyn, net folie minsken, in liearlike suvere loft, moai gêrs om yn to lizzen en foar üs, om nea sèd fen to wirden, de Pilatus fen ünderen ta boppen. Oan 'e ünderkant grien mei huzen lijir en dêr, en kij der twisken mei de skiltsjes om 'e nekke, fjirder yn 'e liiclite bosken, de beammen yn 't lést al lytser en lytser, den al ris greate kluten keale stien en einling de skjiinie, wite snie. En heecli! lieecli! en great! en moai! mei droech waer, iten, drinken en segaren net to fier Of, den scoe men dêr altyd wol lizze kinne, seis forkearde tinsen kriget men dêr yn sokke kleare loft net iens. Den liearde men ris in klok lieden yn 'e flerte, den ris in spoar fluitsjen ef trocli in tunnel razen, den wer ris kij mei lijar skiltsjes, den blies ik mvn wiif de segare-reek ris oan ef kidele lijar mei in gêrske yn 't ear, 't wier allegearre allike moai.

Mar dy divekerse tliê-toarst! d r liolp neat oan, wy moasten foart as wy üs sin lia woenen. It „hotel" wier yet net iepen, mar thé wier der doclis to keap en minsken, minsken, Invet in lekker bakje! Al kin 'k tlnis goedkeaper tliédrinke, ik weagje 't er yetris op om 't dêr to dwaen.

It waerd fensels ek letter, mar it skieden waerd in min ding, ek al krekt as Snein-tojouns by de faem wei. Mar 0111 op 'e tiid oan tafel to kommen, koenen wy net langer bliuwe en dos it moast. Nei de bidelte

Sluiten