Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

reed witte in peur alde Ingelsken; se sizze net folie en moeke fait nou en den al ris yn yn 'e sliep. Efter üs in keppel, dy't Fransk prate, en tige drok appelsinen ite en dy nocli troclispiele mei alderhanne soarten üt fleskes. Fierder nei efteren sit in liiele femylje Italianen en ek twa, dy't oan 'e troanjes wol Hollanners lykje, mar, lyk as de measte lansljue, wol aerdich kalm binne en net lüd roppe. Oan 'e kanten fen it spoar in iwich wikseljend panorama: de bergen wilde lio langer lio lieger, djippe killen der twisken, den binne se keal en steil, den biwoechsen meibeannnen, den binne der greiden op mei kij, forsprate hüskes, en oeral boppe de skjinne, moaije, reine snie. Op 't iene plak is it paed for de trein üt 'e bergen seage et kappe, op in oar plak geane wy der mei in bocht omhinne; hjir streamt it wetter mei in lawaei as in tonger fen in berch en mei kügelsfeart oer stiennen en rotsen, dér binne wy ynienen yn it roet-tsjuster en raest it en tongert it om üs hinne, oant men earst de reek fen 'o locomotief wer ljochter wilden sjucht en mei in pear seconden it deiljoclit wer troch it finsterke komt. Oan 'e rjuchter kant stiet in lniske, alhiel bidobbe ünder 'e snie, dy't by in doarpfol tagel_\k fen e bergen mlle is, oan 'e oare kant sjugge wy in pear lmndert jelnen ünder üs it brüzjende wettei fen in berchstream ; foart dêrnei is it wer nacht en heart men allinno it tongerjen fen 'e trein yn 'e tunnel, wylst, as men dér ütkomt, der wer bergen foar yens each lizze, sa heech en great, eft der gjin ein en gjin trochkommen oan is. Einliks steane wy stil, de locomotief pust en smüclit en kin net mear, in oaren moat syn wirk oernimme. Wy hawwe in

Sluiten