Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

sinne en op it kleare wetter, wier it der in droktme en in soun, fleurich, kleuricli libben, det it in feest for de eagen wier om to sjén. Men forgeat, det dei leed en «inerte yn 'e wrald wier; Invet men seacli wier suvere, soune wille yn 'e suvere, frije loft op himmelsblau, laitsjend wetter, liwer't de minsken as natürberntsjes lijar formakken en alle leed op e side setten. Ha scil it „Lac Léman" by Lausanne altyd foar my lizzen bliuwe as in plak fen wiere, suvere natürwille.

Hjir oer hinne in skot't riden, om de stêd yet ris fiks tó bisjên en do in Sneins niiel iten, dat oardel ure dürre, do einde de Snein ek al in liiel ein op en wielde sinne al ünder. Mar krekt as flinters op il ljoclit talleane, koene wy net üntkomme oau 'e krêft fen 'e electriske ljoclitkügels by de „Grand Pont". NV y moasten dat moaije bouwirk ek ris by joun sjén, om op in feilige brége ünder üs it brüzjen feu it streamende wetter to hearren. Mar dit waerd den ek üs widzesang en socliten wy foart dêrnei it béste plak op ierde.

D' oare dei scoe üs wer oer 'e griuzen fen Switzerlan bringe om yn Dütsklan to bilanjen. Fen Lausanne nei Heidelberg, Frankfort ef Wiesbaden, dat scoe de tiid wol leare; yn Frankfort biinie wy toliinne komd, wy woene en koene net fierder en liiene toalf uren yn 'e trein wést. Op dit ein liaw ik in stik fen Switserlan sjoen, dér ik wol wenje woe. Ilwent alles Invet men moai fynt ef tsjinop sjnclit, is dêrom yet net sa, det men it altyd graecli sjén wol. Ilwent for üs, leeclilanners, hawwe de bergen altyd in gefoel fen binaudens fen yn 'e kni])e sitten. Men wol se sims sa graecli ris wei sjén om Invet mear romte to liawwen;

Sluiten