Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat Rome aanwijst als de natuurlijke bondgenoot van den Calvinist — Ik vergis mij — »de Calvinist" is tijdelijk uit het gezicht verdwenen — van ieder positief geloovige boven kerkelijke verdeeldheid.

De gang van dit betoog is als volgt:

Men zegt niet: een Protestantsche Staat maar een Protestantsche natie.

De groote tegenstelling in den aanvang onzer eeuw nu was niet Protestantsch ofRoomsch maar Christel ij k of onchristelijk.

In den strijd tegen het antichristendom staat Rome aan onze zijde.

Laten wij het hierbij. Wij zijn nu waar wij wezen moeten.

Het is nu niet om eene wederlegging van de Standaard artikelen te doen, maar om aan te wijzen hoe gewichtig het onderzoek is dat door de mannen van de vrije Kerk in den vrijen Staat zal worden ingesteld.

Hoe worden wij door de Standaard vermaand toch met ernst acht te geven op hetgeen de Herant ons zal leeren aangaande hetgeen de overheid, de natie, de wet, het recht enz moeten zijn naar Gods Woord!

Wij kunnen het overige van hetgeen de Standaard ten beste geeft laten rusten.

Er is nu letterlijk niets in dit en het geheele volgend betoog, hoevele schoone en ware passages het op zich zelf beschouwd ook bevatte, dat de schrijver wanneer men zijne verzekeringen een voor een beziet niet zou verplicht zijn terug te nemen.

Het ware Protestantisme huldigt Christus als het Hoofd der Kerk, en de Koning van de koningen der aarde. Maar, daarom duldt het geen stedehouder van Christus op aarde, kent het aan de Kerk alleen eene bedienende macht toe, en maakt het de Overheid alleen van God afhankelijk.

Het ware Protestantisme buigt zich voor de authoriteit van Gods Woord.

Sluiten