Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

der Zending voor de moedergemeente en noem de eerste daarvan: het zalige gevoel dat er werkelijk gemeenschap der heiligen is.

Er loopen zooveel Christenen elkander voorbij, alsof zij niets, volstrekt niets met elkander te maken hebben. Toch heeft Jezus Christus ook voor hen gebeden „dat zij allen één mochten zijn". Zij weten het ook wel dat de menigte der geloovigen het beeld moet vertoonen van een lichaam, waarvan alle deelen, nauw aan elkander verbonden, uitvoeren wat het hoofd besluit; maar dat zijn voor de meesten schoone dingen, die in den bijbel staan, die tot het Christelijk ideaal behooren, een soort van „toekomst-muziek", maar waarvan in het werkelijke leven niets waargenomen wordt. Toch moet ieder voelen dat de werkelijkheid van deze dingen in het leven heerlijk moet zijn. Te zien en dan ook te voelen dat wij niet alleen staan in onzen geestelijken strijd, maar gesteund kunnen worden door het woord en het gebed van onze medestrijders, wijl zij onze medebelijders zijn, dat is een kostelijke zaak. Rome heeft in de zichtbare eenheid steeds een groote kracht gezien en ook gevonden en ook voor het oog van het verdeelde Protestantisme staat het daar dikwijls in zijn huiveringwekkende macht, een kolos om tegen op te zien. Het Protestantisme beweert terecht: zichtbare eenheid is de ware eenheid nog niet, — men behoeft maar naar Roomsche landen te gaan om te zien hoe het groote prachtige lichaam innerlijk versterven kan en lijden kan aan geestelijke armoede, hoe de uitwendige eenheid niet

Sluiten