Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wees nu maar eens héél gelukkig!" zeide Marcelio lachend. „Het heeft Haar Koninklijke Hoogheid behaagd, toestemmend op je smeekschrift te beschikken. Ze zal je audiëntie verleenen. En héél alleen nog wel. Ze zal dat wel gedaan hebben, omdat ze vreest, dat je over haar verdwalen in 't Bosch zult spreken, waar niemand iets van weten mag. Er zal niet eens een hofdame bij zijn. Ze hebben er veel moeite voor moeten doen. Je moogt wèl dankbaar zijn aan mijne tante, de hertogin Marcelia, die al haar invloed er voor heeft gebruikt!"

Paulus was bleek geworden van ontroering. De groote blijdschap bracht tranen in zijn oogen. O! Eindelijk dan ! Eindelijk ! Nu zou alles dan toch goed worden! Zij zou de handen zegenend uitspreiden boven haar arm, lijdend volk, zij zou met haar zoete stem de woorden spreken van wijsheid en chariteit, en het wonder zou geschieden. Als zij voorging in liefde zou niemand durven achterblijven.

„En wanneer? " stotterde hij.

,,— Héél gauw morgen al om twee uur

morgen middag wordt je verwacht, in de Vóór-hal,

vóór haar apartementen in het Regina-Palace

ik zelf heb morgen dienst en zal je binnenleiden

dénk er nu om, dat je kalm blijft en vóór alles om de etiquette denkt je bent nu niet meer in het

Sluiten