Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Met groote inspanning trachtte hij zich te bezinnen, wat hij nu zeggen moest.... zij gebóód het, dus

móest het wel er was wel iets, maar dat was

zoo héél lang geleden.... wel eeuwen leek het....

uit een ander leven, in een gansch andere sfeer

toen was het duister, zwart, droef duister, en nu was alles zoo licht....

Zij zag zijne uiterste ontroering, en haar hart zwol van trots. In al den uiterlijken eerbied, dien men haar dagelijks betoonde met ceremonieele vormen, was niet de heilige reverentie, die zij raadde in dien deemoedigen jongen aan haar voeten. Glimlachend trachtte zij hem op dreef te brengen.

Komaan " zong haar stem weer. „U is

hier toch niet voor niets gekomen.... zeg ons nu alles, zonder schromen.... onze tijd is kostbaar.... en wij hebben nog maar weinige minuten voor u.. . Spréék nu, wij willen het, wij gebieden "

Zij zeide dit laatste zóó imperatief, dat hij er wakker van schrikte uit de spanning van zijn droom. En plotseling flitste het in hem op, dat hij alles verzaakt had in de extase van zijn eigen ziel. De armen, de ellendigen het onrecht, de verdrukking.

Hier was alles wit, en rijk en rein ; maar ver, ginds in de stad, zwoegde het volk in rook en roet, veilden de droeve vrouwen haar lichamen in zonde en schande.... En hij had ze vergeten, lafhartig ver-

Sluiten