Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat óók nietswaardige en laffe kruipers sierde?

Maar met een afgrijzen, als zag hij diep in zich onrein gedierte rondkruipen, voelde hij tegelijkertijd, dat ondanks die duidelijke gedachten daarover, toch oók een zachte, laffe genoegdoening over het succes hem heimelijk had gestreeld bij de eerste lezing. En nü nog, al vocht hij er tegen, voelde hij dat gevlei weekelijk in hem bewegen. Het was iets verwant aan de charme van Rosita, die hij verwerpelijk wist, en die tóch somtijds weer over hem kwam, zóó sterk, dat hij wel eens bang was te bezwijken en duizelend naar de weeë bekoring te loopen van haar geurige, warme lichaam. Zonder zich bewust te zijn waarom, ontweek hij in den laatsten tijd Elias, eigenlijk omdat hij zich schaamde over den roem en de glorie, die om hem heen waren gekomen. Maar op een goeden dag, midden op een boulevard, kwam hij hem tegen, zoodat hij hem niet meer ontloopen kon.

m_ Wel, Paulus," riep Elias, „heb ik je daar

eindelijk weer eens? Waarom ben je niet weer

eens aangekomen?.... Maar dat is waar, je bent

nu de beroemde schrijver, hè je bent nu in de

vóórste rij der literatoren, enzoovoorts, enzoovoorts

en nu ben je je oude vrienden maar zoo'n beetje aan

't vergeten...."

„Neen, dat weet je wel beter," zeide Paulus, tóch bewust van schuld. „Maar ik had zooveel

Sluiten