Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verzeild geraakt bij óns, décadenten, bij ons, proleten

en paria's Lavelane! Meester!... wat zullen

we met hem doen ? "

Maar tot hun uiterste verbazing stond Lavelane opeens van zijn stoel op en gaf Paulus vriendelijk de hand.

„— Ben jij Paulus?" vroeg hij zoo, zoo....

ik heb toevallig je sprookje gelezen.... ik léés anders niet veel— dat was goed, beste jongen, dat was goed— kom gerust hier bij me zitten, vent.... zóó,

hier naast me maar "

Al de anderen zwegen nu eerbiedig, en de spot was op aller gelaat verdwenen. Van het oogenblik af, dat Lavelane hem de hand had gedrukt, was Paulus een vriend voor hen geworden. Een handdruk van Lavelane was iets dat met geen goud was te koopen, en gaf grooter eer dan de hoogste ridderorde. „— Zóó, beste jongen," zei Lavelane nog, „kom

je mij hier eens opzoeken? dat is aardig van je,

heel aardig, hoor!.... maar weetje wel, wat je doet?... je bent toch immers een protégé van „Het Morgenrood" ? als die luitjes het te weten komen, heb

je het bij hen verbruid!"

Paulus zag hem vol liefde aan. O! dat grimmige, woeste, afgeleden gezicht! Wat een smartelijke, diepe trekken! Wat moest daar een ellende overheen zijn gegaan! Maar de oogen, teeder blauw, als van

Sluiten