Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en donker naast haar, geweldig en onoverwinnelijk

van brute kracht als een echte barbaar, in den

dos van zijn zwarten, langen baard, en met bloedbeloopen oogen

Paulus voelde zich wankelen, en alles begon te draaien om hem heen. Nog éven zag hij Marcelio in zijn roode huzaren-uniform te paard naast het portier, nog éven hoorde hij gejoel en gehuil.

En dan verloor hij het bewustzijn

Toen hij weer bijkwam, lag hij op een bank. Hij voelde, dat zijn hoofd was natgemaakt. Een paar agenten stonden om hem heen. — De Boulevard was leeg.

„Hij komt al weer bij!" hoorde hij zeggen. „Het was maar een flauwte van het dringen zeker...."

En dadelijk kwam hij weer tot zich zeiven. O ja! Die koets daarstraks, en dat roode, grimmige gezicht met dien baard!.... Hoe was hij geschrokken!.... Toen was hij zeker flauw gevallen. Gelukkig, dat al die menschen nu weg waren, achter den stoet aangeloopen, toen hij voorbij was. Nu kon hij rustig verder gaan. Hij bedankte de agenten en verzekerde hun, dat hij nu weer beter was. Hij zou nu zelf den weg naar huis wel vinden. En schijnbaar kalm liep hij door. Maar waarheen ? Daar zag hij vóór zich de

Sluiten