Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hebben veroorzaakt; hij doet het op een wijze, die vaak twijfel aan zijn ernst te voorschijn roept en zijn mystiek van wroeging en berouw een zeer verdacht literair cachet geeft. Doumic is over hem allerminst goed te spreken. Vooral op Huysmans slaat het, als deze criticus gewaagt van een zinnelijkheid, die zich onder het masker der mystiek verbergt. »De terugkeer tot een onechte devotie doet zich gelijktijdig voor met een kwaadspreken van en een wanhopen aan de liefde. Dit feit is vol van beteekenis. De vermindering van geloof valt samen met- een vermindering van genot; daarom moet het eene worden herwonnen om het andere te redden. Deze nostalgie van het Christendom is de spijt over een verloren mogelijkheid van genot. Deze streving naar vroomheid is de inspanning van een afgemat geslacht om in onze zielen te herstellen het geloof, dat ons weder smaak aan de zonde zou geven." Het oordeel is hard, maar het kan niet worden ontkend, dat eenvoudigheid en louterheid zich in de zelfuitstalling van Durtal ver laten zoeken. Bovendien moet ieder wel den indruk ontvangen, dat de bewondering van Huysmans voor de Kerk zich vooral grondt op de aesthetische voldoening, welke zij schenkt door hare statige orgelklanken, haar uitnemend geoefend zangkoor, haar plechtig en indrukwekkend bedehuis. Ongetwijfeld is er telkens sprake van bekeering, maar het blijft in den regel bij die sprake en het komt

Sluiten