Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

werk van vele eeuwen. Dat werk vangt dan echter opnieuw aan, zoodat op de kritiek eene nieuwe periode van mystiek, thans als reactie, gaat volgen.

«Het is klaarblijkelijk," zegt de Engelsche auteur, wiens woorden wij aanhalen, omdat, wat hij betoogt omtrent de ontwikkeling van het kerkelijk leven, in uitgebreider zin mede geldt van het onderwerp, dat ons bezighoudt, »het is klaarblijkelijk, dat de kracht der kritische richting nagenoeg is uitgeput; daar zijn teekenen, die er onmiskenbaar op wijzen, dat wij reeds in een meer mystiek tijdperk binnengetreden zijn. De groote mystieken a Kempis, Tauler, Böhme, Law en Andrews hebben op nieuw vat gekregen op religieuze geesten; dichters als Herbert en Keble deelen in deze populariteit en William Blake, de dichter-schilder, wordt als een godheid vereerd. Vrome lieden komen samen op allerlei plaatsen om zich te verdiepen in de geestelijke dingen; terwijl zulke conferenties vroeger een herhaling van de Zondagspredikatie waren, zijn zij nu gewijd aan een esoterische vroomheid, waarin men drie klassen onderscheidt, de onwedergeborenen, de wedergeborenen en de volmaakten, die den doop des Heiligen Geestes hebben ontvangen en ingewijd zijn in de diepere mysteriën van het godsdienstig leven."

Het spreekt overigens wel van zelf, dat de hier gegeven indeeling altijd iets kunstmatigs hebben zal; de geschiedenis stoort zich niet aan onze logische

Sluiten