Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

liefde tot den naaste, niet losgesneden van haar oorsprong, een kracht blijken in het leven; niet een vaag gevoel van medelijden, waarin vaak zelfzucht de hoofdrol speelt, maar een kracht van zelfverloochening, die in staat is om offers te brengen. Het Evangelie van Tolsto'i is het Evangelie van Christus niet, omdat de Verlosser er aan ontbreekt.

Ernstige beoordeelaars weigeren in het nieuwe Christendom het Christelijk geloof te zien, en wij meenen, dat zij gelijk hebben. Zoo lazen wij een philos>ophischen dialoog van P. Lasserre, met den veelzeggenden titel »La crise chrétienne; Questions d'aujourd'hui" (Paris 4891), waarin deze schrijver, die zelf zegt buiten het Christendom te staan 1), voor dat Christendom opkomt tegen de néochrétiens, en alzoo een merkwaardige apologie van een heiden voor Christus houdt. Ook hij is het met ons eens, dat wij te doen hebben, gelijk in de geheele nieuwe mystiek, met een surrogaat, gemengd uit allerlei bestanddeelen, maar waaraan het rechte en echte element ontbreekt. De mystieke auteurs der middeleeuwen worden verheerlijkt, maar zonder dat men in waarheid hun geloof deelt. En

1) Een teeken (les tijds is de gelatenheid, waarmede de auteur in zijn „aveu de paganisme" zijn heidendom erkent (p. 297): „Pour moi, la grace ne m'a pas touché! Je reste hors du temple, plein d'un discret respect pour les merveilles de beauté morale et de sainteté que j'y devine. Serein d'ailleurs, et n'implorant rien du Dieu qui ne m'a pas embrassé dans son étreinte rédemptrice".

Sluiten