Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

't bleeke wolkenlicht. Zij keerde zich ineens af toen 't hoofd van juffrouw Verhoef om de deur keek en deze zag niet anders dan het gelig-blonde haar-kopje met de afhangende lokjes, die op rug en schouders trilden, het donker jurkje en de zwarte spillebeentjes.

— Zus ... as je nog 'n taartje wil!... zei juffrouw Verhoef... Vóór staat 'r een voor je ...

't Kind bleef zwijgen, de haarlokjes trilden zenuwachtiger.

— Zus, as je nog 'n taartje wil ? Pas op,... ik zeg 't niet voor de derdemaal i. . zus! . ..

— Och mensch, ga toch heen! luidde ineens scherp-hoog haar stemmetje, waarin zenuwachtigheid trilde .. .

Juffrouw Verhoefs mond trok in breede, stille lach.

— Wil je niet zoo brutaal zijn! kwaadaardig nest! zei ze schijn-boos en toen:

— Nou... je weet 't wel, hè?... dan krij-je niet. .. dan eet ik ze op ...

En zij stapte de keuken in.

— Dat doet u toch!... ik krijg d'er toch nooit ies van!... had 't kind woedend nageroepen, de laatste woorden weer stikkend in huilen. Juffrouw Verhoef hoorde 't en zij

Sluiten