Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— 't Is uw eige schuld... de eene tijd laat je je alles van d'r gezegge en dan weer bij 't minste of geringste sla je d'r op... Zoo weet 'n mensch ook nooit waar of-i zich an te houe het...

— O zoo... nou zal 't nog mijn schuld wezen ook, klaagde de oude.... d'r op slaan!... ja... as je-n 't daarmee kon gedaan krijge!... maar ze geeft 'r zie-zoo-veel niet om... net

zoo min als jij vroeger D'r zit 'n gemeene

aard in d'r... dkt is 't... en daar kan 'n ouwer niks tege...

Juffrouw Verhoef had zich heel omgewend en viel nu uit, rood van opwinding:

— As t'r 'n gemeene aard in ons zit, dan hebbe we dat toch maar van u... Je spreekt nou zoo, maar je was ook zoo'n lekker brokkie niet

toe je jong was Nee, daar mö-je noodig

mee ankomme, met je fatsoen!...

Met een schokje had de oude zich recht gezet, magere schouders, platte borst stijf-op achter de tafel, terwijl de jukbeenderen vaalrood gloeiden onder de valsch uitlichtende oogen en de kinbak nijdiger uitstak. Maar eer zij uitvallen kon, kwam Verhoef, onrustig schuivend op zijn stoel en spijtig dat hij 't spelletje aan de gang gemaakt had, met zijn laag-schorre geluid tusschen hun woorden.

Sluiten