Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

't keukendonker, en kwam eindelijk terug, benauwd zeggend aan haar moeder, die nog altijd in 't donker wachtte, dat ze 't niet vinden kon.

— Ach .... stomme Hannes! gromde de vrouw, herinnerde zich echter tegelijk dat ze 't doosje weggenomen had. Waar had ze 't gelaten ?....

Verhoefs hand tastte over het tafelvlak:

— Wacht.... hier misschien ....

— Nee .... ik zal wel effe de zijne neme, zei de vrouw en deed de deur van de commensaalskamer open.

Een kille donkerte huifde om haar hoofd, toen ze binnen trad, en 't deed haar verfrisschend aan buiten de smorende stank van kamertje en gang te zijn, zoodat ze in de leege rust van de wachtende kamer diep opademde. Hè .... lekker hier! dacht 't in haar .... zonde dat zoo'n groote kamer daar nou ongebruikt bleef.... 't beste deel van je woning gaf je toch maar af an zoo'n kerel, die 'r nog geeneens gebruik van maakte!.. ..

Een felle wrevel om haar eigen bekrompen

bestaantje vloog haar heet naar 't hoofd

En zij, ze konne met 'r viere zitte bakke in zoo'n benauwd hokkie waarin je je met goed fatsoen niet om kon draaie. Of je most achter

Sluiten