Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

't café'tje, onderschept door 't gordijn, koelschemerde, glimlichten slaande op de stoelruggen, op de zwarte lijst van de chromo, zat hij nu avond aan avond, al de maanden dat hij haar kende. In dit lichtdonker waren hem haar fijne blondinetrekken het liefst. Zij zaten elk op een stoel bij het tafeltje, het gezicht naar het raam en vrijden. En de tijd verliep snel, maar telkens wipte zij even heen om iets te gaan zeggen aan de meiden, die de gewone klanten bedienden of een hand te gaan geven aan een kennis, die wel alleen voor haar naar deze uithoek was gekomen en nu stil en mistroostig over zijn cognacgrok te staren zat, nu en dan zijdelings blikkend naar 't kleine deurtje of Elly niet kwam. En hij volgde dan haar ingehouden-levendige gang door ?t lichte naar 't tafeltje van de kennis, haar bleekgezichtje in een vriendelijksheidsplooi. Zij schudden elkaar kort de hand, hoog op, krachtig, zooals men dat altijd heeren kelnerinnen ziet doen en dan bleef zij met de hand op het tafeltje geleund even praten, opgewekt praten, telkens oplachend naar zijn verlevendigd gezicht, maar in haar vakmatige gewoonte-vriendelijkheid was toch altijd iets ingetogens en zacht-gracelijks. Van-uit het kamertje haar lippen bewegen

Sluiten