Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ziende, tevreden, met alleen die kleine onrust dat de tijd zoo gauw voorbijging.

Zij intusschen moest telkens aan dat lieve ventje van gisterenmiddag denken. Terwijl Ben haar zoende, stelde zij zich voor dat die 't was. Dat moest wel lekker zijn . . . Maar hij zou 't zeker veel heftiger nog doen, en ook brutaler. Hij zou haar eerst vastpakken, want hij was sterk, en dan haar zoenen of ze wou of niet. Zij zou niet willen, maar dat zou haar niet geven. Zij deed haar oogen dicht onder die gedachte en drukte zich dichter tegen Ben aan, en hij genoot een zoet gevoel van trotsch bezit over dit willig zich gevende soepele lichaam.

Dan weer keek ze op, duwde hem recht op zijn stoel, leunde achterover in de hare.

Nou moet je 's even blijven zitten, zei ze, sst.. . sst! niet an me komen ... handjes thuis ... en ze praatte met coquette haaltjes in haar stem over dit en dat, vroeg hem allerlei onverschillige dingen, quasi om hem af te leiden en rustig te houden, tot hij ineens weer haar bruusk om het middel pakte en naar zich toe trok, wat zij, geschandaliseerd doende, toeliet. En onder zijn zoenen lachtte haar witte tandenmond open, terwijl haar oogen als bezwijmd toesloten.

Sluiten