Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een gezicht, alsof hij elk antwoord ver beneden zich achtte.

„ Korn, geef hier je werk, als je er geen weg mee weetvervolgde de oudste met iets gebiedends in zijn toon, ik wil ie

wel helpen maar dan ook verder stilte, hoor je'"

Een snelle donkere blik, tusschen breede donkere wimpers, uit de oogen schuins over hem, ging voor den spreker verloren „Bemoei je met je eigen werk!" klonk het antwoord, dat meer gebromd dan gearticuleerd werd.

„Ik bemoei me niet met je zoolang je me niet hindert. Maar nu verder opgepast!"

Er verscheen tegelijkertijd een lach op des oudsten knap blozend jongensgezicht, en dadelijk daarop begon hij een vroolijk straatdeuntje te fluiten, terwijl hij zijn boeken dichtsloeg en naar een zwaar tikkende hangklok tusschen de vensters opzag met het tevreden air van iemand, die ontdekt, dat zijn taak bijzonder vroeg is afgedaan.

Een hevig vuisten-bombardement op tafel deed hem zijn welbehagelijk fluiten staken.

„Bart, nu voor het laatst, hoor! of anders " dreigde hii

met een welsprekend gebaar, doch zonder eenige drift en zonder at de genoegelijke uitdrukking van zijn gezicht in het minst veranderde.

Het kleine zevenjarige meisje, aan de andere zijde van de tafel gezeten, zeide niets. Haar rustig mooi gezichtje toonde ook geen verwondering. De onschuldige blauwe kinderoogen dwaalden slechts van den eenen broeder naar den anderen

Johan de oudste, thans in Barthold's oogen een soort van bliksemflits gewaar wordend, die niets goeds voorspelde en begrijpend dat hij ingevolge zijn bedreiging weldra genoodzaakt zou zijn de physieke overmacht van zijn veertien jaren te doen gevoelen, veranderde plotseling van tactiek. Rustig in zijn stoel achterover geleund, de beenen languit gestrekt en de handen in zijn zakken, zeide hij met een halven geeuw:

„ Het is waarachtig een bezoeking een broertje te hebben dat

ïnZmïsje.»ZenUWtjeS °P aah°Udt! Je bent geen jongen' maar

Nauwelijks had hij dit gezegd of een liniaal vloog hem onzacht tegen den neus.

Nu sprong hij overeind, op den aanvaller toeloopend, die echter de tafel tusschen hen in stelde en toen al uitwijkend een van de zware hooggerugde eikenhouten stoelen greep en

Sluiten