Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ik vind het zoo graag zelf!" antwoordde de knaap; „maar als u beter vindt dat ik bij u kom, zal ik het doen.

„Ik vind het beter, beste vent, omdat je je dan niet^zoo overstuur maakt als daareven. Vind je dat zelf ook niet?

De metaalstem was nu geheel gedempt en de beide handen van den spreker rustten op Barthold's schouders, terwijl deze van hem afgewend met gebogen hoofd voor de tafel stond, nog turen op de cijfers, die hem zooveel hoofdbrekens hadden gekost.

„Blijf nu niet langer werken dan tot halfnegen," zeide zijn vader op denzelfden overredenden toon, zooals hij dien tegeno\ei een vriend van zijn eigen leeftijd zou hebben gebezigd. „ Dat )eloof je me, niet waar?"

„Ja, vader." ..

Zij klonken bijna plechtig die twee woordjes, en Meryan gumlachte even toen hij zich omkeerde en de kamer uitging.

Maar de deur was nauwelijks achter hem dicht of BarthoM, nog altijd droomerig voor de tafel staande, werd als het waie

wakker en liep hem achterna.

„Vader.... daar straks had ik eigenlijk meer schuld dan Jonan. Ik hinderde hem 't eerst, doordien ik me zoo afschuwelijk nijdig

maakte over die som."

Er was een oogenblik stilte. In de witte scherp verlichte gang ving de vader weer dien eerbiedigen, vertrouwelijken kindei) 1' op, en hij nam in een opwelling het hoofd van den knaap tusschen zijn beide handen eu kuste hem verscheidene malen

achtereen. ,,oi.

„Het is flink en eerlijk van je dit te bekennen, Bart. Maai Johan mocht je toch nooit sarren. Ziezoo, nu zeg ik je me ten goedennacht. Kom nu maar niet meer bij me. Ik heb nog veel te doen van avond. Slaap lekker, mijn jongen.

„En met snelle stappen ging Meryan naar zijn studeerkamei terug, waar hij bleef werken tot lang na middernacht.

Inmiddels lag Barthold — volgens zijn belofte precies om halfnegen naar bed gegaan — uren lang wakker. Nu, in de stilte en duisternis kwam het tooneel tusschen hem en Johan hem weer opnieuw voor den geest, doorleefde hij nogmaals dat moment %an

Sluiten