Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij kon toch geen kwaad van haar gaan vertellen of zijn vader doen verstaan dat deze maar van zijn plan moest afzien — zonder verdere reden op te geven. Hij zag reeds in verbeelding zijn verbazing als hij daarover zou zijn begonnen.

Er was dus niets aan te doen. Carla zou komen, en als hij uit Delft overkwam, zou hij haar altijd zien 'smorgens en aan tafel en altijd. Hoe zonderling, die Carla — zóó als zij allengs voor zijn herinnering herleefde — zich voor te stellen in hun eigen intérieur, meepratend over gewone alledaagsche dingen, in het huishouden bezig zijnde misschien, en thee zettend of kopjes wasschend zooals moeder! Het leek hem iets zoo onmogelijks toe!

Zijne nu achttienjarige levensondervinding had hem omtrent vrouwen weer een aantal andere dingen geleerd dan op zijn vijftiende jaar. Alles wat hem vroeger, in verband met haar wezen en zijn, verward en raadselachtig voorkwam, meende hij nu volkomen te begrijpen en te doorgronden. Er waren volgens hem twee categorieën van vrouwen op de wereld. Tot de eerste categorie behoorden alleen de reine, onschuldige, zachte, eenvoudige wezentjes, door zijn eigen moeder het best getypeerd. Zij belichaamde voor hem al wat er goed en lief en volgzaam in een vrouw kon wezen. Dezulken maakte een verstandig man tot zijn echtgenoote, tot de moeder zijner kinderen. Dan kon zij zich bewegen in de haar passende sfeer, beveiligd tegen elke ruwe aanraking met de buitenwereld en hare afgronden.

De tweede categorie bestond uit die oppervlakkige sfinxachtige schepseltjes, die, hoe bekoorlijk en aanvallig soms ook, toch blijkbaar alle zedelijke en verstandelijke vermogens misten, en evenwichtsloos door het leven dwarrelden als afgevallen boombladeren door den wind voortgezweept, het gansche mannelijke geslacht verbijsterend door het raadselachtige, het altijd onverwachte hunner redelooze gedragingen. Als een logisch denkend mensch zich ten taak had willen stellen de motieven hunner woorden en daden te begrijpen, zou hij, zooals Shakespeare terecht had aangeduid, krankzinnig worden. Het best was dus maar ze te nemen zooals zij waren, zich met hen te vermaken als met mooi maar soms toch gevaarlijk speelgoed, zoodat het zaak was altijd eenigszins op zijn hoede te blijven.

Er was nog wel een derde categorie van vrouwen, behoorend tot die volstrekt noodzakelijke modder der maatschappij, waarover vader altijd sprak en die aan het hoogere recht van bestaan gaf, als aan een bloem opstijgend uit het moeras. Maar die ere-

Sluiten