Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

O! die zielerazernij, toen hij zich daarop met onberispelijken tact had teruggetrokken. Nu nog, na maanden, voelde zij den terugslag van het toen doorleefde. Al vond zij hem oud en leelijk en onbehagelijk en vervelend, wat kon haar dat schelen. Hij was nu eenmaal als een redder komen opdagen, en dubbel hard was het daarna van al de nieuw opgewekte verwachtingen weer te moeten afstand doen, weer terug te vallen in al de onzekerheid, al de afschuwelijkheid van haar tegenwoordig bestaan!

En nu hier wat zou zij hier te hopen hebben? Zou het

noodlot niet eindelijk moede worden haar te vervolgen? „Na reg-n, zonneschijn!" placht haar vader altijd te zeggen. Hij had

den zonneschijn niet zien wederkeeren; maar zij die toch

onschuldig was geweest aan zijn roekeloos verspillen van hun fortuin!

Het was alsof deze laatste gedachte haar moed gaf. God, die alles zag en wist, was toch zoo goed, en Hij wist natuurlijk ook dat zij aan het gebeurde geen part of deel had.... en waarom had Hij haar zoo mooi gemaakt, als hij niet gewild had, dat dit mooi-zijif haar uitkomst zou worden?

En hare sombere gedachten van zich afschuddend, ging zij met veerkrachtigen tred naar haar slaapkamer, draaide de gaspitten van den toiletspiegel hoog op, deed haar hoed en mantel at, en vervolgens eenige benoodigdheden uit haar reistaschje te voorschijn halend, bracht zij haar toilet en haar kapsel in orde. Dit kalmeerde haar hoe langer hoe meer. Voor den spiegel te staan schonk haar altijd verademing, wanneer een soms radelooze angst voor de toekomst haar de keel dichtschroefde. Dan fluisterde het beeld daar in het glas haar toe, moed te houden ondanks alles.

Zwart bijna geleken de mysterievolle oogen tusschen de zware wimpers, zwart vooral in tegenstelling met het blanke marmer der fijngeaderde huid en de roodblonde aureool, die het volmaakt gelaatsovaal omlijstte. Er was een glinstering als van stofgoud hier en daar in de golvingen onder de stralen van het hooge gaslicht. En niets was schooner dan de strenge eenvoud waarmede de zware haarwrong met een paar gitten naalden laag in den nek was bevestigd. Het gaf aan profiel en achterhoofd, in verband met het laag geplante haar boven de oogen, de zuivere lijnen van het antieke.

In stijve strenge rouwplooien was de slanke gestalte gedrapeerd, en een eigenaardige tegenstelling vormde het blonde ethe-

Sluiten