Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hoe kwam je er eigenlijk toe je met me te bemoeien? De eerste indruk dien ik op je maakte, was zeker jammerlijk. Een verwaande aap, dacht je natuurlijk van me?"

„Neen, ik zag eerder in je den aanleg mettertijd een geleerd karikatuur te worden, wat me een gruwel is. Ik had gehoord van je knapheid — anders zou ik natuurlijk niet de minste notitie van je hebben genomen — en ik heb juist zoo graag dat het intellect gunstig op het physiek terugwerkt, en ook omgekeerd, in voortdurende wisselwerking. Dat past in het kader van mijn monistische levensbeschouwing. En nu wilde ik probeeren of ik daar niet eens 'n handje aan kon helpen. Een aardig experiment leek me dat. Ik vond dat je in je eigen natuur zat vastgeklemd als een ingepopte rups en bepaald hulp noodig hadt om er in vernieuwden vorm uit te kruipen."

„En ben ik er nu uit naar jouw idee?"

„ Zoo tamelijk maar vliegen gaat nog niet; je kan niet eens

je vleugels uitslaan naar behooren. Ze klepperen nog zoo raar, zoo onhandig, het ware evenwicht is er nog niet. Maar dat zal wel komen."

„Wie heeft jou bij je ontpopping geholpen?" vroeg Barthold nog een nieuwe sigaar opstekend. Op dringend verzoek van zijn vriend was hij gaan rooken, en kon er nu geen uur meer buiten.

„ Mij ? Niemand geloof ik. Bij mij ging dat meer van zelf.

Mijn vlegeljaren had ik al grootendeels achter den rug toen ik hier kwam. Hoe gecompliceerder je natuur, hoe lastiger je levens-initiatie schijnt te wezen, en jouw natuur is positief ingewikkelder dan de mijne: dat wordt me eiken dag duidelijker."

„In welk opzicht?" vroeg Barthold snel.

„Ja, dat weet ik nog niet, daar zoek ik juist naar. Maar ik geloof .... ik begin haast te vreezen dat...."

Hier hield Robert op en zette een bedenkelijk gezicht, ongeveer als een medicus die met zijn diagnose klaar is, maar vreest zijn patiënt het ergste ts zeggen.

„Welnu, wat bedoel je?" vroeg Barthold in spanning, „wat vrees je toch?"

„ Dat je behept bent met een treurige ziekte, de kwaal dezer eeuw, maar de noodlottigste denkbaar — in één woord dat je bent een idealist."

Een lange stilte volgde op deze woorden.

Barthold, die zich den laatsten tijd werkelijk bewust was geworden aan een geestelijke krankheid te lijden, maar gemeend

Sluiten