Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

101

kelijksche boetpredicaties in hooge hoogheid van den kansel, geeselend de zonden der wereld en de zwakheid des vleesches, dat was je ware roeping geweest. Dat had je in evenwicht gehouden."

„Als ik gelooven kon aan den in Christenkerken gepredikten godsdienst, en daarbij de illusie had, dat mijn preeken iets zou uitrichten, werd ik morgen theoloog!" zeide Barthold snel. „ Maar juist dat totale gemis aan invloed van het geloof op het dagelijksch leven is van mijn kindsheid af een puzzle voor me geweest. Mijn moeder die het goedvindt naar de kerk te gaan, nam mij vroeger wel eens mede, en dan hoorde ik den dominé dingen zeggen die ik prachtig vond, en in de stampvolle banken zag ik de menschen luisteren zoo ernstig, dat ik in mijn onnoozelheid dacht: na deze preek kunnen wij geen van allen meer iets slechts doen, dat is onmogelijk; en de dominé zette een gezicht alsof hij daar ook van overtuigd was. Als echter vijf minuten later een dier kerkgangers het in zijn hoofd had gekregen te handelen naar de gepredikte voorschriften, zou hij eenvoudig krankzinnig verklaard en naar een gesticht gebracht zijn geworden!"

..Dat geef ik je volmondig toe," zeide Robert de schouders ophalend; „de wereld is, vooral in die opzichten, een groot gekkenhuis. En als men, in plaats van overal krankzinnigengestichten te bouwen, ergens een klein mooi hoekje kon reserveeren voor de intellectueele élite, zou dat veel rationeeler zijn. Maar laat ik toch niet zulken afschuwelijk oudbakken kost opdisschen. Wat ik echter niet begrijp, is je ideëele verzet tegen het bestaande, tegen wat nu eenmaal

is en je tragische opvatting van wat in den grond komisch is

bedoeld. Het geeft me een indruk, alsof je een stuk van Molière ging zien in een huil-stemming, gewapend met een dozijn zakdoeken.... begrijp je me nu?"

„Ja, ik begrijp je heel goed. Maar hoe meer je redeneert, hoe verschrikkelijker ik het leven ga vinden."

„En voor mij is de wereld-comedie de geestigste voorstelling denkbaar. Behoorend tot het avant-scène publiek, installeer ik me zoo comfortabel mogelijk, bewonder de convictie waarmede de tooneelspelers hun rol vervullen en amuseer me uitstekend!"

„Maar dat is grof egoïsme!" zeide Barthold, plotseling stilstaande. Robert schaterde van het lachen.

„ Nous y voila! Zie je wel dat de idealisten-bacil je bloed vergiftigt?"

„ Maar gesteld nu eens voor een oogenblik, dat je niet tot de

Sluiten