Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eigenaardig pikante gemist. Maar trouwen! Was zijn vader gek geworden Het was hem altijd zoo'n raadsel dat opgewonden sentimenteele lieden werkelijk tot zoo'n dwaasheid in staat waren zoo slecht de levenskunst verstonden! Hij herinnerde zich met

h!Lf trotsc+heAvoldoening, hoe hij op zijn zestiende jaar al besloten was met Alida te trouwen, en zich door geen verliefdheden van dat plan te laten afbrengen. Zijn eenige angst was t een andei hem misschien vóór zou wezen, maar dat was

beptiv. f nie^ gebeurd. Hij had dan ook gezorgd haar altijd zoo'n beetje te pukkelen en in spanning te houden. Hij mocht haar endien wel lijden. Mooi was zij niet, maar goedig, hoewel een

na?7i yan aard' Maar h'> zou haar °P den duur geheel

naai zijn hand kunnen zetten. Van alle verstandige dingen die

ZekerTdema1,Z1Jn ^ k°n< Was een verstandig huwelïk zeker in de allereerste plaats te noemen.

Die arme Carla! Zou zij werkelijk alles au sérieux hebben

f™0™6" 'll! ®en beetje bedroefd zijn? Maar hoeveel berekening zou er dan wel bij die bedroefdheid komen?

fkH!LbneSt wezen haar dien dag al eenigszins te toonen hoe

komen ™ Z°U hij maar verder niet meer thuis

Komen, totdat het engagement „er door" was.

kinC!1 en, aan tafel bewonderde zijn vader den tact waar^ i T houdm? Jegens Carla wijzigde, zonder één oogenblik zijn hoofsche vormen ontrouw te worden. En daar Meryan wan-

zas hi!J Caria's'l W t0G g&f' 66n SChei'P °Pmerker ™s,

J? Carlas smairtelij:ke verwondering, haar blikken op hem

gevestigd, eerst onderzoekend, eindelijk bijna angstig, toen hij

blijkbaar zich mets herinnerend van hun afspraak om te zamen

een nieuwe sonate voor piano en viool te déchiffreeren, vertelde

dien avond bij de Moltens te worden verwacht. En al deed zij

ooa-enhliJ'1^ iets te laten merken, was haar emotie een

hï nnirnhl t J J T 8811 te zien' dat zelfs Johan snakte naar het oogenblik waai op het diner was afgeloopen.

en vanii®mand iets onaangenaams aan te doen,

en zaö het liefst vroohjke gezichten om zich heen. Van het ™-LVan 5 sentiment hield hij zich bij voorkeur zoo ver mogelijk verwijderd, en het tragische verafschuwde hij. Maar dit alles vei mocht niet hem terug te houden van handelingen die hij vooruit wist dat anderen verdriet moesten veroorzaken. Erg jammer vond hij al die overdreven sentimenten. Het leven kon zoo prettig aangenaam wezen als men maar wist hoe te leven, en zich

Sluiten