Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maar kon niet. Wel had hij, hare terugwaartsche beweging ziende, zich zoo geplaatst dat zij niet weg kon.

„ Ik dacht niet dat w hier was " herhaalde zij nogmaals in

pijnlijke verwarring.

„ Kom even hier zitten even maar, het is hier zoo mooi!"

Al sprekend vond hij zijn eigen geluid vreemd, heelemaal niet te herkennen.

Neen, zitten wilde zij niet. Zij moest dadelijk weg.

„Dus nog altijd boos op me?" vroeg hij, zich voor den ingang plaatsend.

„Ik boos?" sprak zij zacht, en zweeg toen, turend naar de

duinen. Daarop, na een pauze, schudde zij zwijgend van neen, en trachtte langs hem heen weg te komen, maar op besliste wijze versperde hij haar den weg.

„ Ik laat u niet gaan Gij spreekt geen woord meer tegen mij

sedert dien morgen, toen ik u zoo griefde. Het schijnt wel een soort van doodverklaring. Is er dan niets, niets wat ik doen kan om vergiffenis te krijgen?"

Al sprekend, was hij zich bewust zoo onoprecht mogelijk te zijn, want de houding van haar, die in bevende ontroering voor hem stond, teekende alles behalve rancune en haatdragendheid.

„ Ge vergist u " sprak zij op gedempten toon, „ ik heb u niets

te vergeven. Maar ik weet ik voel dat O neen, zoo kan

het niet langer!" barstte zij eensklaps uit. „Ik ga weg van hier, langer blijven is onmogelijk! ik moet weg, ik "

En plotseling zichzelve in de rede vallend, vouwde zij de handen smeekend:

„ Meneer Meryan, laat mij door ik bid er u om — ik wil het!"

„Weg van hier?" herhaalde hij verbijsterd. „Weg waarom

dan toch?"

Geen antwoord.

„ Maar wil u mij dan radeloos maken ? Gij moogt niet weg.... dat wil ik niet! Is dat alles uit haat tegen mij?"

Nu sloeg zij de oogen op en zag hem strak aan.

„Gij moogt me zoo'n vraag niet doen," zeide zij langzaam, en daarna met nadruk:

„Ja, ik haat u, dat is het!"

Hij greep haar handen met hevigheid.

„ Wat wil je daarmeê zeggen ? Carla .... Carla!"

Maar zij rukte zich los en liet zich op de bank vallen, het gelaat met beide handen bedekkend.

Sluiten