Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zeide, maar dit nam niet weg dat hij met nauw verholen tegenzin en afkeuring de bevallige meisjesgestalte naoogde.

Een blauwkous! Voor het eerst van zijn leven was hij nu rechtstreeks met een blauwkous in aanraking gekomen! Hij wist wel dat er van die ziekelijke afwijkingen op de wereld waren, dat zij niet alleen in Amerika en de Noordelijke landen maar ook in Nederland en zelfs in de hoofdstad bestonden, maar in zijn eigen sfeer, in het oude patricische Amsterdam waren zij goddank niet, had hij ze althans nooit ontmoet. En nu een politieke blauwkous nog wel! Een variëteit van de soort! Welk een aberratie van een intelligent geleerde als Denners om zijn dochter een zoo dolzinnige opvoeding te geven.

Daar zij inmiddels met een kopje thee tot hem terugkeerde, haastte hij zich haar te gemoet te gaan, zich voornemend de zaak verder maar van de humoristische zijde op te vatten en het discours in haar geest voort te zetten, al ware het alleen ter wille van de curiositeit, om eens te zien waar zij dan wel zouden aanlanden. Hij vroeg haar dus met een volmaakt ernstig gezicht, wie onder de aanwezige jongelui als inleider zou optreden, en welke politieke richting hij vertegenwoordigde.

„ Hij is de eenige dien wij nog wachtende zijn," antwoordde zij rondziende. „Het isMartalis, Frank Martalis, u kent hem zeker wel?"

„Martalis " herhaalde Barthold, zeer gefrappeerd juist dien

naam te hooren.

„Ja, Martalis," zeide zij verwonderd over zijn toon, „een groot vriend van ons."

„Zijn naam heb ik wel eens gehoord, maar persoonlijk ken ik hem niet. Bijna niemand kent hem, geloof ik."

Zij lachte even. „Ja, dat is waar, hij is geen lid van het corps en daarbij.... niet zeer toeschietelijk van aard. Maar bij ons is hij een huisvriend en de habitués van deze avonden kennen hem allen. Daar is hij juist. Wacht, nu moet ik gauw voor de bestuurstafel gaan zorgen."

En zij spoedde zich heen, terwijl Barthold den persoon in kwestie bij zijn binnentreden met verhoogde belangstelling opnam. Door enkelen hartelijk verwelkomd, wisselde hij met de meeste anderen eenige stijve begroetingen, waarbij de hem karakteriseerende hoogheid in blik en houding nog sterker uitkwam dan in de college-kamers. Een onberispelijke maar juist door hare vormelijkheid op een afstand houdende beleefdheid scheen als het ware een sfeer van isolement om hem heen te doen ontstaan.

Sluiten