Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zou zijn. Want er zou nog gedanst worden.... en al was zij nu veel te bedroefd om te dansen, toch wilde zij er bij zijn om wanneer hij haar zou vragen, heel strak en treurig „neen te zeggen, zonder hem aan te zien en zonder eenige reden voor naar weigering op te geven, zooals dat in boeken soms zoo mooi »schreven werd. En dan zou hij misschien wel....

Hier werd zij in haar overleggingen gestoord door een kraken van schoenen op de met loopers bedekte trap. Dat moesten dus

mannenlaarzen zijn. Haar hart sprong op.

Als hij het eens was! Als hij, haar nergens meer ziende, en hoorend dat zij op haar kamer met hoofdpijn lag, eens begieep wat daarvan de oorzaak was, en nu in het geheim boven kwam om haar even te zien, en wie weet misschien wel om Haai

vergeving te vragen en , , ,

Zij hield haar adem in, reeds half verwachtend een beschroomd kloppen te zullen hooren. Maar in plaats daarvan werd de kamei zonder de minste schroom opengedaan en trad „vader binnen.

Dat was een bittere ontgoocheling.

„Wat scheelt mijn arm poesje?" vroeg hij J^nbaar he vroolijk, maar inwendig verre van gerust, toen hy het kind n g in haar tooneeljapon languit op de rustbank vond ïggen. j lieveling nergens ziende, had hij Carla naai haai gevraag . was, daar Johanna te veel door hare plichten als gastvrouw in beslag werd genomen, dadelijk zelf naar boven gegaan om poolshoogte te nemen. . onrl „Een beetje hoofdpijn...." klonk het meteen hoog, kwijnend

^Hoofdpijn .... hoofdpijn? Alsof je weet wat dat is! Wijs vader

eens waar de pijn zit." ..

Die welbekende toespeling op haar klem-kinderjaren toen zij

altijd „verkeerd" wees en in het algemeen ei» vee moei e " . hare verschillende lichaamsdeelen behoorlijk te onderscheiden.

zij op dit oogenblik, nu zij bezig was haar eersten roman te. dooileven, zóó ergerlijk, dat niet de flauwste glimlach op haar gezichtje verscheen. Dit deed de bezorgdheid van haar vader toenemen.

Hij kwam bij haar zitten. Baby was altijd zoo vroolijk en . kerngezond, dat hij zich die plotselinge ongestedheid ma^ me kon verklaren. Al pratend streek hij haar met de hand over het voorhoofd, om te voelen of zij ook koorts kon hebben. In de herfst was bij zijn zuster een meisje aan roodvonk gestorven. Dit was ook met hevige hoofdpijn begonnen.

Sluiten