Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

afgewend; en toen zij met zoo innige vereering over haar echtgenoot sprak, straalde daaruit een gloed van sympathie.

„ Ik stel mij soms de vraagzeide hij, „ of het niet de colleges in economie zijn geweest, die mij als het ware ontvankelijk hebben gemaakt voor hetgeen ik dien eersten Dinsdagavond hier hoorde. Wat Martalis zeide, opende een zoo geheel nieuwen gedachtenkring voor mij, en toch had ik een sensatie alsof dat alles mij reeds vroeger — hoe vaag dan ook — voor den geest had gestaan...."

Mevrouw Denners wilde antwoorden, toen de kamerdeur werd geopend en de heer des huizes binnentrad. Hij had, na afloop van het middagmaal, dadelijk een vergadering moeten bijwonen, en kwam nu, alvorens zijn studeercel op te zoeken, even binnen een kopje thee halen. Met een zucht van welbehagen wierp hij zich in zijn gemakkelijken fauteuil bij den haard waarin een meivuurtje brandde.

„ Ik heb een taaie vergadering gehad, terwijl jelui hier zoo gezellig om de theetafel zit," zeide hij hoofdschuddend. „ De gave des woords is een mooi ding, toch zou ik soms wenschen, dat het aaneenrijgen van zinnetjes een moeielijker werk was dan het voor

de meesten blijkt te zijn. Maar wie weet misschien ben ik

daarom zoo'n onwillig luisteraar omdat ik zelf geen goed spreker ben het gewone verschijnsel."

Hij lachte even en tegelijkertijd zochten zijn oogen de courant die hij op dit uur altijd even inzag. Op zijn gezond, goedhartig, van placide rust sprekend gelaat geen zweem van strijdlust of hartstocht. Hij had den kalmen blik van iemand, die de periode van zoeken en vragen achter den rug heeft. Hij en zijn dochter geleken sprekend op elkander, wat betrof den ronden gelaatsvorm, de lijnen en trekken, maar Anna's oogen, met hun dwepende uitdrukking, die ernstige grijsblauwe in rust opwaarts ziende oogen, maakten de gelijkenis in het eerst haast onzichtbaar. Overigens had het rond gevuld gezichtje met kuiltjes in de wangen, iets kinderlijks, maar die oogen — St. Cecilia oogen noemde Barthold ze nog altijd bij zichzelf — deden haar ouder schijnen dan zij was, en de mond met de sterk nederwaarts gebogen hoeken sprak van een wil. Zeer weinig had zij van haar moeder, wier ovaal, streng brunette-profiel aan een antieke camée herinnerde. Terwijl Mevrouw Denners haar man een kopje thee inschonk, zag zij haar jongen gast glimlachend aan, als om hem te vragen, in tegenwoordigheid van den belanghebbende zijn opmerking van daareven te mogen herhalen.

Sluiten