Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

trapte, kon toch, na het eerste oogenblik van schrik, een zucht van verademing niet onderdrukken.

„Nu weet hij het ten minste!" zeide hij halfluid, als tegen

zichzelf.

„O! hoe kan je zoo iets zeggen!" snikte zij wanhopig. „Je zult zien wat er gebeurt! Hij vergeeft het ons nooit!"

Dat doet hij wel, ik ken hem beter dan jij. Het feit dat wij van elkaar houden, is geen schande, integendeel. De eenige schande ligt in het huichelen en het verbergen van onze liefde. Morgen zal ik met hem spreken en alle schuld op mij nemen natuurlijk. Ik zal wel zorgen dat hij jou van niets kan beschuldigen." , Maar wat hij ook zeide om haar te troosten en gerust te

stellen, niets hielp. ... ,

Ik ga dadelijk naar huis!" zeide zij gejaagd. „Neem jij den anderen weg. Ik zeg dat ik hoofdpijn heb van avond en kom met meer binnen. O! het is vreeselijk !"

En met tranen van angst in de oogen, duwde zij hem weg en

ijlde heen. . ,

Maar hij bleef nog even toeven, peinzend ziende naai aen

Btralenden' vuurbol die statig naar den kimmenrand zonk, diep inademend de koele avondlucht alsof hij zich van een zware last bevrijd voelde. Toen sloeg hij langzaam en in gedachten verzonken een pad in, dat langs een verren omweg naar huis voerde.

Den volgenden morgen 11a het ontbijt ging Meryan dadelijk naar zijn kamer, waar hij wel wist dat Barthold weldra uit eigen beweging zou verschijnen. Daarvoor kende hij hem genoeg. ^ Hemzelf had het gebeurde van den vorigen avond zóó verbijsterd, dat hij nog wel een uur lang in het park was blijven ronddwalen. De ontvangen schok was in dubbele mate pijnlijk, omdat, afgezien nog van het feit dat hij nooit den wensch a gekoesterd Carla zijn schoondochter te zien worden, liet aanschouwde tooneel zijn zelfvertrouwen had geschokt. Wat bleet er van zijn menschenkennis over? Barthold, een geheime liet ebetrekking aanknoopend met een vrouw, die in het huis zijns

Sluiten