Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Dat is waar!" zeide Barthold trotsch het hoofd oprichtend. „ Maar sedert eergisteren weet ik dat wij op vele punten zoo geheel anders "

„Mag ik je verzoeken," viel Meryan in op een toon van gezag, „die andere treurige zaak te laten rusten. Elke dag heeft reeds genoeg aan zijn eigen leed. Laten wij ons dus voor het oogenblik tot het heden bepalen. Ik geef dan, zooals ik gezegd heb, mijn toestemming tot je engagement met Carla de Martignel, maar onder

één voorwaarde "

Barthold zag hem in spanning aan, verwachtend een ontgoocheling, een tijdelijke scheiding voor het minst.

„ Op voorwaarde, dat het engagement onmiddellijk publiek wordt en jelui in het najaar trouwt."

Barthold meende te droomen. „Trouwen!" herhaalde hij als

verwezen.

„Ja, dat is mijn bepaalde wensch. Ik heb alles rijpelijk overdacht sedert gisteren avond. Vooreerst ben ik in beginsel tegen lange engagementen. Vervolgens maakt zoo'n geheel nieuwe verhouding de positie in huis vrij moeielijk.... èn voor haar èn vooi ons. Hoewel met alle égards behandeld, was zij toch een soort van gouvernante en.... zoo'n metamorphose van toestanden is lastig, ook voor de buitenwereld. Haar voor die twee jaren weg te zenden, gaat ook niet, omdat zij geen tehuis heeft. Ergo is het veel beter dat jelui maar dadelijk een eigen huishouden opzet. Het kamerleven , nu je verloofd bent, zal je ook niet bijster bevallen, en er is niets ongewoons in dat een student trouwt. Het komt niet veel voor, maar het gebeurt toch wel."

Barthold stond hem nog altijd verbaasd aan te staren.

Maar ik ben immers nog niets Waar zullen wij van leven ? "

Dat is natuurlijk mijn zaak. Een ongetrouwd student kost niet heel veel minder dan een jong huishouden. Laat mij die practische zaken maar met je vrouw uitmaken."

„Ik zie werkelijk niet in, waarom het zich niet anders zou kunnen schikken " begon hij opnieuw.

„Nu begrijp ik je toch waarachtig niet!" viel zijn vader ongeduldig tegen hem uit. „ Een voorstel dat een iedei die verliefd is met twee handen zou aangrijpen, laat jou koud niet alleen, maar je stribbelt tegen alsof je ongeluk er mede gemoeid is!"

„Neen, dat niet maar hoe kon ik zoo iets verwachten? Het

treft me zoo onvoorbereid.... en dan zoo geheel door u te worden onderhouden! "

Sluiten