Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

na de wittebroodsweken spieken we elkaar nader. Maar juist die ontoerekenbaarheid benijd ik je. Je gaat door het leven als in een roes. En ik mis zelfs de eigenschap, zij het dan ook voor korten tijd, me een roes te bezorgen. De champagne, die mij zou bedwelmen, moet nog gefabriceerd worden."

Het was in de bruidsweken, kort vóór den trouwdag.

Op Barthold's verlangen zou de plechtigheid in alle stilte en eenvoud worden voltrokken; en met het oog op Carla's geïsoleerde positie en hare treurige familieomstandigheden in het verleden, waren ditmaal zijn ouders, en ook de bruid zelve, van zijn gevoelen.

„ Te denken, dat onze zeden en gewoonten nog altijd een onafgebroken reeks feestelijkheden in zulke dagen voorschrijven!" zeide hij, op een avond in het halfdonker met haar onder de boomen wandelend. Ik zou wel eens willen weten wanneer al die oude barbaarsche gewoonten van vroeger eindelijk zullen verdwijnen."

„Wat 'n idee van je! Bruiloften zijn juist zoo prettig."

„Voor de omgeving, ja, maar niet voor de hoofdpersonen! Herinner je die bekende plaat: Enfin seuls! Die kwelling is ons bespaard. Is het niet veel prettiger hier onder den mooien sterrenhemel een heerlijk rustig uurtje voor ons alleen te hebben, dan in een warme zaal, omringd door onverschillige menschen, die niets dan vermaak en opwinding zoeken, allerlei banale praatjes en gelukwenschen te moeten aanhooren?"

Men kan nog genoeg rustige uurtjes overhouden en toch feestvieren," zeide Carla, in het donker een geeuw verbergend. „Maar

ik heb nooit iemand gezien als jij je wil altijd alles andersom

dan andere menschen."

Hij zag naar haar bleek fijn profiel in het opkomend maanlicht.

„ En jij kunt je geloof ik moeielijk iets voorstellen anders dan het is," merkte hij schertsend aan. „Enfin, je zult er toch wel niet over denken, hoop ik, als die vriendin van Baby, die ik laatst hoorde zeggen, dat zij zou willen trouwen alleen om bruiloft te vieren."

Sluiten