Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ja, je begon met je eigen kamer maar waar zou die ziekelijke manie ophouden?.... Je begrijpt toch wel dat de arme vrouw angstig werd bij dergelijke abnormale gedragingen van een man, met wien zij pas enkele maanden gehuwd is. Ik kan daarin

geheel met haar méégaan."

Barthold lachte bitter, beseffend zijn machteloosheid.

. Ik begrijp alles...." zeide hij. „ Ik begrijp alles zelfs zoo goed, dat ik niet eens probeeren zal me te verdedigen. Het zou toch nutteloos zijn. Carla is mijn slachtoffer en uw genegenheid en deernis ten volle waardig. Al de liefde en toewijding die zij over mij wilde uitstorten, heb ik haar teruggeslingerd, en door mijn zinnelooze gedragingen dwong ik haar mijn woning te verlaten. U ziet. ik geef alles toe. Een langer verhoor is dus onnoodig. In uw eigen zoon hebt gij u eenvoudig jaren lang vergist. Hij

blijkt een zedelijk monster te wezen!"

Meryan kon zich in dien kreet niet vergissen. Hij hoorde daarin dien ziele-angst die niet kan huichelen ot liegen. Hy voelde hier waarheid, even als hij iii liet bevallig dramatisch tafereel, dien morgen in zijn woning opgevoerd, gekunsteldheid en opgeschroefdheid had gevoeld. Maar toch wilde hij met zwak en toegevend wezen.... dat nooit! Ook was hij al te diep teleurgesteld in zijn verwachting, dat Carla den afgedwaalde in de gewone practische levensbanen zou weten terug te leiden. Dat zijn zoo wel overlegd plan ten slotte op iets uitliep, dat 111 de oogen der wereld Barthold nog meer zou benadeelen, was meer dan hij kon dulden. Zijn voorhoofd was klam, en hij haalde zijn zakdoek te voorschijn om onder een drukkend zwijgen zich het

gelaat af te vegen.

„Ik geloof niet dat wij verder komen door te overdrijven, hernam hij op den kalmen geposeerden toon van een rechter van instructie. „ Ik houd jou niet voor een zedelijk monster en je vrouw niet voor een vlekkelooze volmaaktheid. Als twee jonge menschen, die elkaar betrekkelijkerwijze slechts oppervlakkig kennen , een zoo innigen band sluiten, bestaat er altoos gevaar voor botsingen, inzonderheid in den beginne, als beide naturen nog niet genoeg ineensmelten. Hetgeen dus is geschied, wil ik, hoe stuitend het ook is, niet beoordeelen als rechter, maar als vader. Gelukkig is nog niets onherstelbaars gebeurd. Je vrouw is op mijn vei langen bereid — daarom ben ik hier gekomen — de eerste stap ter verzoening te doen en bij je terug te keeren.... mits je haar dan ook als een echtgenoot wil ontvangen."

Sluiten