Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ik vroeg er hem naar. Hij heeft nog wel voor een jaar genoeg om van te leven. Hij gaat zich zoo eenvoudig mogelijk inrichten, zooals Martalis indertijd gedaan heeft."

„En zijn huis en de meubels.... wat gebeurt daarmee?"

„ Hij heeft aan zijn vader geschreven, dat hij niets van dat alles wil hebben. Die zullen dus wel voor zijn vrouw worden bestemd."

„Waarschijnlijk. En als dan bij minnelijke schikking over zeven jaren de echtscheiding kan plaats hebben, zal zij wel zoo handig weten te manoeuvreeren, dat zij voor de tweede maal een goed huwelijk doet."

„Weet je nog wel onzen indruk bij onze eerste visite, en hoe wij elkaar eigenlijk niet wilden bekennen hoe ongunstig die was?"

„ Dat is te zeggen, beschouwd als de echtgenoote van een Barthold Meryan! Maar voor den een of anderen Haagschen mondain, die gaarne een mooi elegant coquet vrouwtje exhibeert, zou zij als geknipt wezen. Het is een zonderling iets! Dat de goede jongen zelf onvoorwaardelijk is bezweken, toen zij hem de rol toedacht waaraan hij nu zoo onverwachts renonceert, begrijp ik best! Maar niet te begrijpen is het, dat de oude Meryan niet helderziende is geweest en totaal haar dupe werd. A propos, heb je het Anna al gezegd?"

„Ja, na zijn vertrek kwam zij van haar leesclub thuis en vond mij zoo onder den indruk, dat ik beter achtte het haar in hoofdzaak te zeggen. Een geheim zal het toch niet lang meer blijven."

„Natuurlijk niet. Spoedig gaat het als een loopend vuurtje dooide stad, en ook in Amsterdam, in den kring der Meryans, zal het een paar weken de topic zijn.... en iedereen zal het mooie jonge vrouwtje beklagen, wanneer zijn geloofsbelijdenis bekend wordt. Van een socialist was uit den aard der zaak niets anders te verwachten dan dat hij zijn vrouw diep ongelukkig maakt!! Wie weet wat men hem niet ten laste zal leggen!"

Op dit oogenblik kwam Anna de huiskamer binnen. Zij had een pakje papieren en brochures in de hand, die zij met een geabsorbeerd air op tafel legde. Vervolgens ging zij als gewoonlijk voor de thee zorgen, niet eens luisterend naar het gesprek, dat nog een poosje over Meryan liep.

„Hoe is het, Annatje?" zeide haar vader, een der avondbladen opnemend die al op zijn plaats gereed lagen, „waar denk je zoo diep over?"

Sluiten