Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ton en Rustin en al hun partijgenooten althans op het terrein der Arbeidskerk een wapenstilstand sloten, al bleven zij dan ook in de politiek tegenstanders. Hoe heerlijk zou dat -wezen, moedertje! Dit alleen zou reeds aan onze kerk een hoogere wijding geven."

De toegesprokene zag op van haar lectuur: Guyau's „ Essai de morale sans religion ni sanction" waarvan zij de laatste bladzijden onderhanden had. Zij had de vraag harer dochter eigenlijk maar half verstaan, zoo geabsorbeerd was zij geweest. Zij zuchtte en streek met de hand over het voorhoofd.

„Wat is het treurig dat men eerst oud en afgeleefd moet zijn, alvorens voor alle richtingen en aller ziele- en geestesbehoeften eerbied te hebben. Ik begrijp de stichters en aanhangers der Arbeidskerk, ik begrijp ook de mystici, hoewel ik voor mij nooit behoefte aan mysticisme heb gehad, en ik begrijp ook den schrijver van dit heerlijke boek, die zoekt naar zuiver ethische hoogheid. Hij zou willen dat de ethiek ons aller kerk werd, en al de schoonheid daarvan stelt hij in het licht. Vroeger was ik altijd eenzijdig, zelfs niet kunnende gelooven aan de goede trouw van iemand die lijnrecht tegenover mij stond. En nu, nu mijn wijsheid niets meer kan uitrichten, nu zie ik schoonheid in elk ernstig en oprecht bedoeld streven."

„Maar papa zegt immers dat men eenzijdig moet zijn om kracht te oefenen," zeide Anna. „Ik voor mij zie zooveel in de LabourChurch, omdat zij zoo weinig leerstellig is en ook de mystici er bevrediging kunnen vinden, terwijl de moraal alleen aan velen zoo koud en plichtmatig toeschijnt. Wat u er me uit hebt voorgelezen nu en dan, vind ik prachtig, maar voor de massa niet zoo bezielend en begeesterend."

„Men moet, dat is waar, buitengewoon hoog staan en krachtig wezen, om in de ethische kerk bevrediging te vinden voor al zijn geestelijke aspiraties. En van de onontwikkelde, verwaarloosde massa is dit zeker nog niet te verwachten."

„Ik zeide daar straks," hernam Anna, „dat het mijn illusie zou wezen de twee fracties der partij onder het vaandel der Arbeidskerk te vereenigen, zooals dit reeds eenigermate in Engeland geschiedt. Gelooft u dat dit in ons land mogelijk is?"

Dat zou zeker een schoon moment worden in de geschiedenis onzer beweging. Maar.... als er iets is wat het leven mij geleerd heeft, is het dit: dat alles anders geschiedt dan wij meenen of hopen, volkomener soms, vaak ook gebrekkiger, maar in elk geval

Sluiten