Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dood dat mooie, werkzame, hoopvolle leven, dat zich nog

pas ging ontplooien!

Ja, het zou rijk en schoon kunnen worden dat leven — rijk,

inzonderheid voor anderen! Want hemzelf kon slechts leed

wachten in deze wreede gevoellooze wereld, altijd gereed te kruisigen het hoogst menschelijke in den mensch, zooals dit door alle eeuwen was geschied! Had hij tot dusverre wel iets anders dan smart gekend? Bewogen door zijn eigen oprechte natuur vertrouwend en argeloos zich te geven aan een vrouw zijner onwaardig.... verstooten door zijn eigen ouders omdat — zooals Anna terecht had gezegd — hij edeler dacht en voelde dan de meesten!.... Onwillekeurig kwam in dien storm harer gedachten haar op de lippen het woord van Shakespeare in zijn Othello:

„Yes, 't is the plague of great ones,

„ Prerogatived are they less than the base."

Met een huivering zag zij om zich heen in het eenvoudige kamertje, waar zoo grootsche levensvisiën waren gedroomd geworden. Over alles lag dat waas van innige melancolie, door de menschelijke verbeelding gespreid over een omgeving, welker bewoner met den dood worstelt en waar de zoo gevreesde sombere graf-schaduw reeds schijnt rond te waren.

Hoorde zij daar iets in de ziekekamer?

Zij luisterde. Hij was immers niet ontwaakt? Het zou niet goed zijn als hij Anna herkende! Zij trad zachtjes naar de tusschendeur, die half open stond en zag naar binnen.

Anna, aan het hoofdeinde van het ledikant gezeten, had een zijner handen in de hare, en lei met het hoofd op het kussen, vlak naast zijn hoofd, met gesloten oogen en met een kalme bijna vredige uitdrukking op de van smart ingezonken trekken.

En haar zoo ziende, trad haar moeder even zacht weder terug, eerbiedigend de droeve wijding dier oogenblikken, waarin haar kind, voor het eerst met het volle bewustzijn van haar gevoel, zich bevond bij den man dien zij liefhad, doch die dit zelfs nimmer weten zou!

En zij passen zoo geheel bij elkander Zij zijn elkander zoo

ten volle waard, die twee naïeve vertrouwende godskinderen!" dacht zij in stille droefheid. En plotseling stroomden der grijze moeder de tranen over de wangen, terwijl Anna, vlijend haar hoofd naast dat van den geliefde op de lijdenssponde, in wan-

Sluiten