Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„ Zeer onder den indruk, natuurlijk, maar kalm en tegenover mij onberispelijk beleefd en officieel erkentelijk. Ik begrijp zeer goed, dat zij ons van alles de schuld geven. Den superieuren aanleg van hun eigen kind wijten zij aan vreemde invloeden, om die tot zondebok te kunnen maken! En toch.... toch is het mij niet mogelijk, ondanks alles wat schijnt er mede in strijd te wezen, hier de herediteit weg te cijferen. In den vader moet, toen hij zelf jong was, ook een fond van idealisme zijn geweest, dat door het voortdurend toenemen van de epidemische goudkoorts en vooral het aangroeien van zijn eigen fortuin langzamerhand is onderdrukt."

„Zijn wij nu geheel van hem gescheiden, moeder?" vroeg Anna, haar in spanning aanziende.

„Neen, ik ben besloten om de twee of drie dagen, al is het maar kort, bij hem te gaan, totdat ik ten minste weet dat hij buiten gevaar is!"

„Buiten gevaar! Dus gelooft u dat hij nog te redden is?"

„ Ik zeide je immers dat de dokter het laatst iets meer hoop gaf En dan zal je krachtig wezen, niet waar, Anna?"

„O ja, zóó krachtig.... als hij maar behouden blijft! Noch hij noch iemand zal ooit iets merken. Ik zou het zelve misschien niet geweten hebben, als deze verschrikkelijke angst niet over me was gekomen."

De door levenservaring gerijpte vrouw zeide niets meer, hield zich alsof zij volkomen gerustgesteld was en kuste haar teeder goeden nacht.

„Ik wil vast op je vertrouwen, lieveling," zeide zij, wel wetend dat op een natuur als die van Anna dit woord als een talisman kon werken.

Johanna Meryan bleef aan het ziekbed van haar zoon, en haar echtgenoot keerde den volgenden dag naar Amsterdam terug. Hij was diep ontroerd. Maar zelfs de angst, dat de zoon die hem getrotseerd had en bleef trotseeren, in enkele dagen zou worden weggerukt — zelfs dit kon hem niet geheel ontwapenen. Had Barthold veel geleden onder het gebeurde, hij zelf niet minder. En het was een lijden, dacht hij menigmaal, waarvoor

Sluiten