Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

woord in hun brieven had uiting gegeven aan wat er in hen omging. Wel straalde het onbewust door in eiken regel, openbaarde het zich vooral bij hem in de behoefte haar mede te deelen zijn indrukken van de omgeving, van de natuur, van alles wat hem, die nog zoo weinig gereisd had, bezielde in die periode van gedwongen intellectueele rust. Want in de nog rijkere zieleontvankelijkheid van den pas uit een doodelijke ziekte herstelde, vermocht hij met nog meer aandacht en intensiteit te beluisteren den polsslag van dat Leven, dat hem telkens weer nieuwe mysteriën ontsluierde.

Hij begreep nog niet datgene wat hij wellicht eenmaal zou begrijpen: dat het was de weeldevol opborrelende bron van zijn eigen geest, die het aanschouwde en gevoelde omzette in schoonheid.... even als de arme onvruchtbare menschenziel, met haar verdorrenden sterielen adem, het grootste en heerlijkste reduceert tot niets, en alleen van eigen kleine armzalige zelfheid de weerspiegeling ziet in de grootsche levensbewegingen rondom.

Eenigen tijd na zijn aankomst te Wiesbaden had hij, zonder eenige reden voor die demarche op te geven, aan Anna geschreven , dat hij stappen had gedaan om zich van Carla te laten scheiden, maar dat tot zijn diepe smart de huwelijksketen die hem bond nimmer verbroken zou worden; dat zelfs zijn vader, ditmaal billijkend zijn wensch, al het mogelijke had gedaan, ja zelfs bereid was een gedeelte van zijn fortuin op te offeren, maar op den meest volslagen onwil was afgestuit. En daarop was Anna meer dood dan levend naar Amsterdam gegaan, werkelijk meenend dat Carla's houding alleen was toe te schrijven aan berouw, aan liefde, aan het verlangen zich met hem te verzoenen.

Maar nu zij die vrouw in het ware licht had kunnen aanschouwen, nu zij wist Barthold geheel schuldeloos te kunnen liefhebben, herademde zij. En bij hun wederzien was zij het die hem zwak maakte, die hem ontnam elk wapen, elk argument, waarmede hij zichzelf poogde te overtuigen dat hun toekomst hopeloos was. Sterk door de goedkeuring harer ouders, die, na haar al de consequentiün van haar besluit te hebben voorgehouden , hare levenskeuze eerbiedigden, sprak zij hem moed in, trachtend willekeurig te verkleinen het offer dat zij brengen wilde. Wat hemzelf betrof, beurtelings heen en weder geslingerd, nu eens zich voorhoudend, dat het zijn plicht was die hem steeds meer overmeesterende affectie tegen te gaan, gaf hij zich in andere oogenblikken geheel over aan zijn nieuw geluk. Want ongekend,

Sluiten