Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aan hun vó.houding (le sanctie had gegeven welke hun thans nog ontbrak. Wat net verleden hem ook had aangedaan, en welke stormen de toekomst nog ^oor hem inhield, dat besef alleen zou een lichtstraal werpen over zijn v^der bestaan.

Die brief werd verzonden, en in koortsachtige spanning verbeidde zij het antwoord.

En dat antwoord kwam vrij spoedig en overtrof hare stoutste verwachtingen.

Had het zoo echt vrouwelijke van haar schrijven Meryan getroffen? Had Anna door hare groote alles trotseerende liefde de juiste snaar aangeroerd? Had anderzijds zijn grenzelooze verachting voor Carla het terrein geprepareerd? E11 begreep hij eindelijk, dat in de ziel van zijn zoon die goddelijke kracht werkte, die den mensch martelaar doet worden voor zijn levensvisie?

Wellicht werkten al deze factoren te zamen, en had ook de invloed van Robert — thans de verloofde van zijn vreugdestralende Baby — er het zijne toe bijgebracht hoe ook, hij schreef

Anna een brief, zooals hij, in zijn ongeëvenaarde hoofschheid jegens vrouwen, dien schrijven kon — een brief zooals de wettige verloofde van zijn zoon dien niet anders had kunnen wenschen, en waarin hij trachtte te doen doorstralen al de vereering, al de hoogachting, welke haar moed en haar vrouwelijke toewijding hem inderdaad inboezemden.

Hij schreef haar dat, hoe hem ook kwelde het besef dat zij nimmer met zijn zoon voor het altaar zou kunnen treden, en de wereld hem en vooral haar zou veroordeelen, zij zijne dochter werd, dat hij hun van ganscher harte zijn zegen gaf en haar weldra in persoon zijn erkentelijkheid zou komen betuigen voor de affectie welke zij over zijn zoon uitstortte.

Eindigende, verzocht hij haar zijn eerbiedigste groeten aan haar ouders over te brengen.

Wat er in Barthold omging, toen Anna hem dien brief gaf! Het duizelde hem de eerste «ogenblikken.

„Welk wonder heb je verricht? Wat kan je hem geschreven hebben? "

,, Niets dan de eenvoudige waarheid. Niets dan wat ik werkelijk dacht en gevoelde," antwoordde zij, stralend van geluk. „Maar jullie mannen — en jij vooral, ombrageus wezen — begint altijd met zoo zorgvuldig mogelijk te verbergen wat je gevoelt, althans tegenover elkander!.... En dan ben je erg verbaasd dat de afstand steeds grooter wordt!"

Sluiten