Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En altijd werkt en heel veel andren helpt En steeds zichzelven. — Zulke' ook heb ik lief; Ja, soms was 't dat ik deze 't liefste zag,

Licht daar 'k zelf leed met 't mooi're, dwaaz're soort.

Thijm, Huët, Van Vloten : die drie hadde' een smaak, Waarmeê 't zich leven liet en smaakvol zijn,

Ook na 't jaar tachtig. De een, die 't lustigst keek, Liefst niets niet wist, pret had in alles, in Zichzelf zelfs als hij schold, o 'n vroolijk schelder. Dan hij, die 't rustigst deed en 't steev'ge doen, Als 'n kussen, sierd' met speldeloovertjes.

Meen'g' die zich prikt' zei: foei, die man doet niets Dan spelden prikken, waar zich 'n mensch aan steekt, En lacht dan. Maar hij lachte omdat-i trotsch Dacht: ik, de prikker van dit dwaast geslacht,

Doe 't werk, wat doende ik zelf gelukkig ben,

Laat na 't werk van 'n gelukkig mensch als ik. Nu deze : een snelle vechter, 't bittre woord Serp op de lippen, 't hoofsche er zoet op na;

Half zoete gratie en half brusk natuur,

Drapeerde-i 't kleed : 't lijf leefde aan iedre spier.

Sluiten