Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En dtit 's de liefste weg, die 'n blij mensch baant.

De kleinen haatten hem omdat hij soms

Door 't koorn liep op een Zondag, of hen schold

En floot dan 'n deuntje, zoodat zij de pijn,

Hij al 't pleizier had; maar wat schaadt dat ons,

Die loopen op zijn pad en bloemen zien

Op 't boerekoolland, dat hij heeft ontwijd.

Huët, hem heb 'k voor groote' en goeden man. Hij was zoo'n mensch; heeft tien jaar pijn gehad Van 't vroom-zijn: God is goed: hoe dan dat de aard Zoo kwaad is en God 't duldt. Lief hè, zoo'n kind. Toen zei hij: 'k Ben een mensch en kan niet zien Achter mijn oogen, hoe 'k daar ben. Maar 'n mensch Doe wat hij kan, zoo goed hij 't kan. Ja, zoo. Zóo deed hij, en ik wou wel éen man zien,

Die zich zóo innig voornam goed te zijn En 't deed. 't Volk haatte ook hem. Hij wist te wel, Dat al wie moedernaakt door Holland loopt Sterft van de guurte en wie zijn ziel naakt laat Gaan onder 't menschdom aan het menschdom sterft. Hij kleedd' zijn mooie ziel tot ze een recht stijf

Sluiten