Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Een eindlijk eind aan eindelooze pijn;

Laat Faustus duizend jaren in de hel, —

O honderd duizend, — en zet hem daarna vrij!

O voor verdoemde zielen komt geen eind !

Ach, of ge maar een zielloos schepsel waart;

Of dat die ziel maar niet onsterflijk was.

Pythagoras' metempsychosis! was 't waar!

Dan vlood deez' ziel van mij, en 'k werd verkeerd

In dier, en zou als dier gelukkig zijn.

Want als 'k dan stierf,

Dampte mijn ziel in de elementen weg ;

Maar deze leeft eeuwig in helsche pijn.

'k Vloek de ouders, die mij hebben voortgebracht . . .

Neen, Faustus: vloek u zelf; vloek Lucifer,

Die u beroofd heeft van uw hemelsch heil.

(.De klok slaat twaalf.) O 't slaat, het slaat! O lichaam, word nu lucht, Of Lucifer ontvoert u naar de hel.

(.Donder en bliksem.) O ziel, word kleine druppels water, ziel,

En vloei, onvindbaar, ver in d'Oceaan.

(.Duivelen komen op.)

Sluiten