Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ratel van het weerbarstig ijzer wrong Job onderwijl de band rond het voetstuk van den haan, zoo de eeuwige samenvoeging scheppend, die haan en bloemenrand voor altyd zou beletten te scheiden. En als een grapje deden in haastig tempo toen Job en Nol en Herman de voorhamers midden op het draagpunt van den bout neerspelen en doorwegen, zoodat de hamers in de kracht van eigen vaart terug sprongen en de stelen kittig weerbarstig werden in de handen. IJzer op ijzer danste het in snellen speelschen loop van helder resonneerende tikken, die zich zelf antwoord gaven in den vroolijken weerom-sprong van de hamerkoppen. Het bloed uit Job's litteeken liep weg en met een telkens snel tezamen komen van de drie mannen als in een spel rondom een uit de gloeikolen opgerakeld stuk ijzer, ging bout na bout onder drafrythmus in den band, die te midden der hooge winden het pied k terre zou zijn van den haan, en hem schoren zou in de nooddruft van de zwartste nachten. Deze in eeuwigen kraai bevroren en trots den kop heffende haan, de onder hamerslag verstaalde bloemen, waren een en al puntigheid in de zwarte werkplaats, waar jaren arbeid eiken scherpen kant

Sluiten