Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geleverd te worden. Morgen zouden ze hem komen halen; hij zou verguld worden en daarna aan een takel door veel mannen en onder veel bekijk in de straten van de stad en uit dakkamers, naar de spits van den toren worden geheschen. Dan nog een dag, dan zou hij met zijn dwaasheraldischen, hoog-opgeheven kop de winden wijzen en eiken morgen blinkend den nacht en de stormen blijken te hebben weerstaan.

Job stond in de smederij bij de werkbank de spullen te bekijken, die hij voor de versiering van al die kleine krullen en lofwerkjes had moeten maken; kleine ijzeren rondetjes voor omgebogen blaren, hoekige brokken gehard ijzer voor de grillige bochten van takken, spitse driehoeken voor de plaatsen, waar de eene tak uit den anderen voort moest komen.

De emotie bewoog even in zijn stugge ziel, als de lichtste rilling van een even geraakt stil water. Maar het evenwicht was er zoo zwaar, de drang naar de eenheid zoo groot, 't Raakte er nooit los in trilling zoo min als een torenhaan, die zonder Job's vinding was vast geroest. Job maakte de kauwbeweging, mijmerend de klompjes ijzer

Sluiten