Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat hij altijd, altijd goed voor „zijn Anton" zorgen zou.

Maar Antoine had een citaat van zijn moeder in voorraad, best van pas komend voor zijn verweer tegen zulk een verafschuwde hartelijkheid.

„Nee, vader" praatte hij toen zijn moeder na, „U bent daartoe niet in staat".

Vader draaide zich nu plotseling om, rende, met zijn mank been zwaar stampend, den dadelijk alles vermoedenden jongen na den gang in, en ranselde hem woest, wreed, op dronkenmansmanier, zonder precies te weten waarom. Het was drilt over zijn versmade vaderliefde, en vreugd omdat het slaan zooveel gemakkelyker ging, dan het vaderlijkzijn. Hij had staan wachten op een gelegenheid te slaan, onbewust, omdat zóó een smid uiu eenmaal zijn zenuwen tot bedaren breugt, en dan om te laten merken aan dien nakomeling van zijn vrouw, die de oorzaak was van zijn nulliteit in het huisgezin, dat hij er ondanks zijn zeventien huwelijksjaren nog was, wat hem niet anders mogelijk scheen dan door ranselen, als hadde hij een aanbeeld voor zich. Haat, en niets anders, had hij in die zeventien jaren huwelijk opgegaard, niets anders, tegen dat Fransche heerachtige bloed,

Sluiten