Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

woners van Mars. Antoine zat met de weerlichtjes van zenuwtrekken op zijn gezicht toe te kijken. Hij wees de uitnoodiging van den vreemden jongen, die misschien toch niet voor goed in huis

was, niet af.

„Hoe heet je? En wat kom je hier doen?"

vroeg hij.

Maar de vierjarige verstond hem niet en meende dat hij bestraft werd omdat hij met zijn vingers aan het tafelkleed kwam. Hij begon te grienen en riep om moeder.

„Houd je mond. Job", riep 't uit de keuken ; „en jij Anton, als je hem kwaad doet, pas op '!

Een poosje lang zat de kleine Job nog te snikken.

Antoine deed alsof de heele zaak hem niet meer aanging, ook toen moeder de tafel kwam dekken, toch volgde Antoine met nieuwsgierigheid dit hem in de laatste jaren zoo ongemeenzaam geworden bedrijf. Moeder, zoo zag hij, was groot van stuk, misschien dertig jaren oud, abrupt en breed in haar bewegingen ; met een zwaai wierp ze het laken over de tafel, met snelle rukken trok ze het glad, waarna ze met veel vlugheid borden ging uitzetten. Drie gaven er een doffen klank ;

Sluiten