Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij deed, langzaam zich wiegend in haar teederheid, opnieuw de oogen open en vroeg:

„Hoe hebt u hem gekregen, dat kind, met mijn vader V'

Ze lachte geweldig, omdat ze een heetje tegen beter vermoeden in, de vraag als een aardigheid wilde beschouwen, zich daardoor gemakkelijker heenzettend over haar verwondering over zoo'n vraag. Ze lachte gierend, met haar handen op de dijen slaand.

„Och, och, ben je nog zoo klein, dat je niet weet hoe een kind ter wereld komt. Malle jongen, dat zal je later wel leeren, dat kom je later wel te weten.

Haar lachschokken voerden haar vlot heen over het beetje schaamte over den voorzoon en misschien over wat ergernis waar de vraag toch ongepast was.

Antoine lachte, ofschoon nu weer door nieuwe achterdocht geplaagd omdat het antwoord zoo onvoldoende was, mee met zijn uitbundige nieuwe moeder.

Den volgenden dag zag hij, half tevrêe gesteld met de vrouw en wat zij met vader had gedaan, den vierjarigen Job weer.

Sluiten