Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wil kan je bedelen, jij en Job en die vuile Nol. Ik ben toch nou altijd de zoon van me moeder".

De vrouw stelde zich vol preventie tusschen beiden, want vader stond wild van zijn stoel op.

„Een geluk dat ze dood is, die moeder van je."

„Zeg het nog eeus" gromde Antoine met dreigend vooruitkomen. „Ik zal "

„Ach niks. Die lamme Nol ook" suste moeder.

„Laat hem. Wat zal je?"

„Ik zal alleen maar" kwam Antoine zich beheerschend en met groote kalmte van noblesse

oblige „mijn geld uit de zaak nemen, en

teekenen doe ik ook niet meer."

„r do in me. Je doe maar, weergasche aap! Denk je dat we je noodig hebben?"

Antoine liep statig de kamer uit. Vader zond hem een stroom ruwste vloeken na.

„Stil nou. stil nou", trachtte moeder hem te bedaren.

„Wat nou weer" ontwaakte Job, met oogen, zoo helder als ze onder het werken nooit werden.

„Die aap, die fransche messieu", zoo vierde

Sluiten