Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eenmaal verheft boven de hollandsche, bekrompen. oncosmopolitische menschen.

Yanckert scharrelde, welwillend één oor beschikbaar stellend voor ziju bezoeker, onderwijl een beetje tusschen zijn antiquiteiten. Hij had Antoine's tirade al zoo vaak aangehoord en wat hem in het eerst wel interesseerde als de ietwat gechargeerde klacht van een fijneren geest in de verdoemenis van een arbeidersgezin, duldde hij thans nog als een verklaarbare uiting van melancholie, die men eerbiedigen moest, ook omdat iu dat telkens herhalen iets van de dramatische bekoring van het idee-fixe zat. Vanckert was een zeldzaam fijngevoelig mensch, die Antoine waarnam met het treurig hoofdschudden, waarmee hij een kostbare vaas bekeek, die van onder tot boven gebarsten is. Die toegeeflijke en toch ook waardeerende toehoorder was Antoine niet onaangenaam. Deze debiteerde zijn boutade zoo vaak alleen, voor het portret van zijn moeder op zijn klein kamertje ; te aangenamer was het bem dus het ook hier te kunnen doen, waar de gansche omgeving hem gelijk scheen te geven.

Hij kon toch zeggen dat hij meer was

Sluiten