Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Dan ben je nog verder van de wijs", stotterde vader. „Als hij dood is, dan komen die armoedzaaiers uit Frankrijk en halen den heelen boel nog weg."

„Ze zullen 't wel laten" moedigde Nol, en hij stroopte zijn rechter voorarm bloot.

»Hou jij je nu maar koest, drukkie. Jij bent de schuld van alles", zei moeder.

Ze voelde zich erg treurig. Ze had nu eenmaal die moederlijke voorliefde voor dien oudsten van een ander, hoe vreemd hij haar ook altijd gebleven was.

Haar groot lichaam had er behoefte aan. Wel zei ze zelf nooit het leuk te vinden Antoine half als een kind te beschouwen, maar het was toch als de groote trieb van haar dierachtige, goedige moeder-natuur. De andere jongens waren zoo groot en bazig en hadden zoo'n soort medelijdende verachting voor haar als vrouw; Antoine alleen liet soms met zich een kleine introïtus spelen van het episch spel van moeder en kind.

Geen ouwe koeien ophalen" weerde vader haar aanval op Nol, die eigenlijk een pleidooi voor Antoine was, af. Vader had altijd zijn jongens harder

Sluiten